Noc Poetów to kulturalna impreza inkluzywna, która karmi duszę, ale i żołądek. W przerwie miałam radość razem z pozostałymi uczestnikami najeść się bigosu, wędlin, chleba ze szmalcem, kiełbasek, babeczek i wszelakich napoi. Pyszności! Na dodatek spożywane w budującym towarzystwie, taką wartość się ceni.

Nadeszła ta chwila. Pan Piotr Pawłowski rozsiadł się w fotelu, a pan Grzegorz Haciski przysiadł do klawiszy. Na ten sygnał poeci wzięli ostatnie oddechy i wyciągnęli z toreb swoje wiersze. Niektórzy drżącą ręką, bo to nie takie proste wejść na scenę i przeczytać co komu w sercu gra, co przyznał sam pan Piotr.

Publika jednak była wspierająca i nagradzała śmiałków rzęsistymi brawami. To mi się podoba. Co roku jest ta sama ciepła atmosfera. Nikogo tu nie oceniamy! Wspólnie cieszymy się poezją. Każdy poeta i poetka wnieśli w tę noc swój czar. Patriotyzm, samotność, natura, Bóg, rodzina, siła rozmaitych przekonań i miłość była głównymi tematykami.

Bardzo miło się zaskoczyłam, gdy pani Monika Miłosz odśpiewała swój wiersz. Do teraz w głowie gra mi melodia z tego utworu. Ja, jak wielu innych, poszłam w miłość. Z bijącym sercem zarecytowałam „Sweter” i „Kocham Cię”. Każdy występujący częstował się po performance-ie torebką pełną upominków.

Palenie debiutów w tym roku było dla mnie nieco smutne. Publiczność stanęła w ciszy dla pana Zbigniewa Dumowskiego. Odszedł kilka dni przed tym wydarzeniem, dlatego za pana Zbyszka, pochodnię chwycił pan Piotr Pawłowski. Drugą debiutantką okazała się pani Mariola Świątek z tomikiem „Życie jak woda”. Okładkę dla tego dzieła, wykonała jedna z utalentowanych uczennic, którą nagrodzono na początku uroczystości.

Poczułam dym. Nie… raczej poezję, która unosiła się w górę po podpaleniu dwóch wielkich plakatów z wierszami debiutantów. Jak co roku, strażacy czuwali nad przebiegiem inicjacji. Każdy z tej kulturalnej imprezy w swoim sercu wyniósł co innego. Wzruszyłam się wielokrotnie. Uśmiechałam się, wysłuchałam wiele głębokich wierszy, spróbowałem pysznego bigosu i śpiewałam razem z panią Olgą.

Wydarzyło się tak wiele, że gdy po północy wracałam autem do domu, nie potrafiłam zebrać myśli. Gwiazdy świeciły jasno. W tym mroku, na nowo brałam oddechy i czułam tylko jedno. Żyje.

Emilia Mehmedov